ซูดานใต้: เด็กน้อยที่ถูกลักพาตัวได้กลับคืนสู่ครอบครัวอีกครั้ง

, บทความ / บล็อค / เรื่องเล่าจากภาคสนาม

ซูดานใต้: เด็กน้อยที่ถูกลักพาตัวได้กลับคืนสู่ครอบครัวอีกครั้ง
อิมมานูเอล (4 ขวบ) โมนิกา (6 ขวบ) และ วิกเตอร์ (12 ขวบ) เด็กทั้งสามถูกลักพาตัวไปจากหมูบ้านเล็กๆ ในประเทศซูดานใต้เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2016 ‘เด็กๆ ถูกพาตัวไปในตอนดึก ช่วงเวลาประมาณ 1 ทุ่ม ตอนนั้นครอบครัวของเรากำลังมานั่งรวมกันรอบกองไฟ ฉันได้ยินเพื่อนบ้านร้องตะโกนว่าลูกของเธอหาย จากนั้นไม่นาน ชายแปลกหน้าก็มาถึงบ้านเรา เขาทำร้ายร่างกายสามีฉันและโขมยลูกชายของเราไป’ โรซ่า แม่ของอิมมานูเอลเล่าย้อนหลัง

หลังสูญเสียลูกไปเมื่อหนึ่งปีก่อน อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ครอบครัวที่พลัดพราก จะได้กลับมาเจอกัน โรซ่าและลอว์เรนส์ (ซ้าย) อดใจไม่ไหวที่จะได้พบลูกชาย ในขณะที่เฟเดอริโก้ คุณพ่ออีกท่าน ก็มารอลูกๆ อีกสองคน (โมนิก้าและวิกเตอร์) ที่ถูกลักพาตัวไปในช่วงเวลาใกล้เคียง ‘เราไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่เด็กๆ ของเราได้กลับบ้าน’

ในแต่ละปีมีครอบครัวมากมายที่พลัดพรากและได้กลับมาเจอกันด้วยความช่วยเหลือของ ICRC หลายครอบครัวสูญเสียญาติจากเหตุความไม่สงบ ความรุนแรง หรือความทุกข์ยาก แต่ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ไหน ICRC และทีมงานของเราในแต่ละประเทศไม่เคยลดละที่จะติดตามและพาสมาชิกที่หายไปให้กลับมาเจอกันอีกครั้งภายใต้ความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย

แม่ของโมนิกา (6 ขวบ) และ วิกเตอร์ (12 ขวบ) เสียชีวิตระหว่างที่เด็กๆ ถูกลักพาตัวไป ‘หลังจากเสียลูกทั้งสอง ภรรยาของเฟเดอริโก้ล้มป่วยหนัก ตอนนั้นเธอกำลังตั้งท้องลูกอีกคน แต่ความเศร้าของคนเป็นแม่ช่างหนักหนา เธอไม่ยอมกิน ไม่ยอมนอน เอาแต่ร้องไห้ และเสียชีวิตไปพร้อมกับลูกในท้อง’ โรซี่เล่าเรื่องเศร้าให้เราฟัง

หลังภรรยาจากไป เฟเดอริโก้เป็นทั้งพ่อและแม่เพื่อดูแลลูกๆ อีก 5 คน ‘ผมดูแลลูกๆ 5 คนตามลำพัง หลังทราบข่าวว่ามีคนพบโมนิก้ากับวิกเตอร์ ผมรู้สึกดีใจมาก ตอนนี้ลูกๆ ทั้ง 7 ของผมกำลังจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าอีกครั้ง ไม่มีอะไรจะเติมเต็มความสุขของครอบครัวได้มากไปกว่านี้’

ครอบครัวทั้ง 2 กำลังรอพบลูกๆ ที่ออฟิศ ICRC ในจูบา เมืองหลวงของประเทศซูดานใต้ เด็กๆ จะโดยสารมากับเฮลิคอปเตอร์ที่จะพาเขาเดินทางมาจากอีกฝากหนึ่งของประเทศ

‘อิมมานูเอลมักเป็นคนแรกที่ทักทายฉันเสมอ เขาจะยิ้มและพูดว่า แม่จ๋า แม่กลับมาแล้ว ทุกครั้งที่เขาวิ่งมาหาฉันมักมีของขวัญเล็กๆ ติดมือมาให้ลูก ฉันคิดถึงเรื่องราวเล็กๆ ของเรา และแน่ใจว่าเขายังจำฉันและพ่อของเขาได้’

‘ผมดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นหน้าลูกอีก’ ตอนนี้พ่อและลูกชายได้อยู่ในอ้อมอกของกันและกัน

‘การพาครอบครัวที่พลัดพรากให้กลับมาเจอกันเป็นงานสำคัญ ในเคสส่วนใหญ่สมาชิกที่หายไปมักเป็นเด็กที่ไม่สามารถช่วยเหลือหรือพาตัวเองกลับมาหาครอบครัวได้ การที่เขาได้กลับคืนสู่ครอบครัวเป็นความสุขที่สุดของคนเป็นพ่อแม่และเป็นรางวัลยิ่งใหญ่ของการทำงานใน ICRC’ เซลีน ครูน ผู้ประสานงานโครงการสานสัมพันธ์ครอบครัวผู้ประสบภัยของ ICRC ในประเทศซูดานใต้กล่าวทิ้งท้าย

อิมมานูเอล โมนิก้า และวิกเตอร์ ถูกลักพาตัวไปพร้อมกับเด็กอีกมากมายในหมูบ้าน การลักพาตัวเด็กยังเป็นประเด็นใหญ่ในซูดานใต้ เมื่อปี 2017 ที่ผ่านมา ICRC รับดูแลเคสเด็กหายเพิ่มขึ้นถึง 231 เคส ทำให้ในปัจจุบันมีเคสเด็กหายที่อยู่ระหว่างการติดตามตัวรวมกันมากถึง 1,264 เคส

บางครั้งเมื่อเด็กยังเล็กมาก และพ่อแม่หรือผู้ดีแลไม่สามารถอ่านหรือเขียนหนังสือ ICRC จะใช้การประทับลายนิ้วมือ เพื่อเป็นการยืนยันในการปิดเคส

‘ฉันมีลูก 5 คน ลูกคนเล็กของเราเกิดหลังจากอิมมานูเอลหายตัวไปได้ไม่นาน เจคอป (2 ขวบ) ไม่เคยเห็นหน้าพี่ชาย วันนี้ก่อนออกจากบ้าน ลูกชายตัวน้อยบอกฉันว่า แม่จ๋า ช่วยพาพี่ชายกลับมาบ้านที’ อีกไม่นานครอบครัวของโรซ่าจะได้อยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง

แบ่งปันบทความนี้
You should also read these articles
วันสตรีสากล-หญิงแกร่งที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

วันสตรีสากล-หญิงแกร่งที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

, บทความ / บล็อค / เรื่องเล่าจากภาคสนาม

เนื่องในโอกาสวันสตรีสากลซึ่งตรงกับวันที่ 8 มีนาคมของทุกปี ในปีนี้เราจึงอยากจะนำเสนอเรื่องราวชีวิตของผู้หญิง 5 คน ที่เป็นสมาชิกทีมบาสเก็ตบอลคนพิการหญิงของกัมพูชา พวกเธอทั้ง 5 คน ต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตที่พัดผ่านเข้ามาหลังจากที่ต้องกลายเป็นผู้พิการ พวกเธอไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่เล่นตลกกับพวกเธอแม้ว่าบางครั้งหรือหลายๆครั้งพวกเธอจะรู้สึกท้อถอยแต่พวกเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงเพียงคนเดียวในโลกที่ต้องประสบกับชะตากรรมนี้ พวกเธอยังมีเพื่อนที่สามารถแบ่งปันประสบการณ์หรือช่วยเหลือกันได้และโชคดีที่พวกเธอมีกีฬาบาสเก็ตบอลเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงหัวใจอันเหนื่อยล้าให้กลับมาฮึดสู้อีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้และมันก็นำพาพวกเธอให้กลับมามีที่ยืนในสังคมได้อีกครั้งอย่างเต็มภาคภูมิ โหงว เชร็บ -สาเหตุที่ทำให้คุณกลายเป็นผู้พิการ 2551 ฉันถูกรถมอเตอร์ไซค์ชนตอนกำลังข้ามถนน ...
จริงหรือไม่ที่การควบคุมอาวุธจากเทคโนโลยียุคใหม่ เป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเกินไปในยามสันติ: สงครามโลกครั้งที่หนึ่งให้บทเรียนอะไรในประเด็นนี้

จริงหรือไม่ที่การควบคุมอาวุธจากเทคโนโลยียุคใหม่ เป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเกินไปในยามสันติ: สงครามโลกครั้งที่หนึ่งให้บทเรียนอะไรในประเด็นนี้

, บทความ / บล็อค / เรื่องเล่าจากภาคสนาม

ในช่วงต้นศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด บรรดาวิศวกรผู้เปี่ยมด้วยจิตนาการจากประเทศฝรั่งเศสตลอดจนสหรัฐอเมริกา ต่างมุ่งหวังให้สิ่งประดิษฐ์ของตนเป็นเครื่องมือยับยั้งการก่อสงคราม ยับยังความสูญเสียมหาศาลที่อาจจะตามมาในภายหลัง อย่างไรก็ดี ตลอดช่วงระยะเวลาสี่ปีในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ความมุ่งหวังดังกล่าวกลับไม่เป็นดั่งใจเมื่อวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีถูกนำมาประยุกต์ใช้ในปฏิบัติการณ์ทางทหาร การคิดค้นพัฒนาอาวุธร้ายแรง ตลอดจนความเคลือบแคลงว่ต่อประเทศต่างๆ ว่าจะสามารถยืนหยัดในคุณค่าและหลักการของประเทศตนในยามรบกลายเป็นบทเรียนใหญ่ที่โลกทั้งใบต่างได้รับ จริงหรือไม่ที่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งแสดงให้เห็นว่าหลักศีลธรรม รวมถึงหลักการตามสนธิสัญญาระหว่างประเทศ (อนุสัญญากรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ค.ศ.​1868 หรืออนุสัญญากรุงเฮก ...