ในครั้งนั้น คณะผู้แทน ICRC เข้าเยี่ยมเชลยสงครามในอินเดีย และพม่าซึ่งณ เวลานั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอังกฤษ โดยแบ่งเป็นค่ายกักขังในอินเดีย 6 ที่ และในพม่าอีก 3 ที่รวมเป็น 10 ใช้เวลาทั้งหมดประมาณสองเดือนและเดินทางทั้งหมดหลายพันไมล์ ทุกสารทิศ จากเหนือ (ดาร์จีลิ่ง) ไปตะวันตก (ราชสถานในปัจจุบัน) ลงไปบอมเบย์ (มุมไบ) และไปตะวันออก (ภาคเหนือพม่า) แล้วจบการเดินทางที่ย่างกุ้ง (เมืองหลวง ณ ตอนนั้น)

เหมือนการเยี่ยมเรือนจำทุกครั้ง การเยี่ยมเรือนจำในครั้งนั้นมีวัตถุประสงค์เดียวคือการให้ความช่วยเหลือทางมนุษยธรรมในขอบข่ายของกฏหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ ซึ่งตอนนั้น ICRC ได้รับความร่วมมือจากทั้งสองประเทศ ผลของการเข้าเยี่ยมได้ตีพิมพ์ออกมาเป็นรายงาน และผ่านมากว่า 100 ปีได้กลายมาเป็นข้อมูลเพื่อศึกษาวิจัยความเป็นอยู่ช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้เป็นอย่างดี